Ένα μελέτημά μου για τον Κονσταντίν Νικολάεβιτς Λεόντιεφ και τις απόψεις του για τους Έλληνες και το πανσλαβικό ζήτημα
Πριν από ένα περίπου χρόνο διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη το 5ο Συνέδριο Νεοελληνικών Σπουδών της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών (ΕΕΝΣ, 2-5 Οκτωβρίου 2014). Στο συνέδριο, στο οποίο συμμετείχε ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός Νεοελληνιστών από όλο τον κόσμο, καθώς και ειδικών επιστημόνων από διαφορετικούς κλάδους (Ιστορικοί, Λαογράφοι, Κοινωνιολόγοι, Ιστορικοί του δικαίου, της τέχνης και της φιλοσοφίας και βέβαια Θεολόγοι), συμμετείχα με εισήγηση αφιερωμένη στην προσωπικότητα του Ρώσου διπλωμάτη, ιατρού και πολιτικού φιλοσόφου Κονσταντίν Λεόντιεφ (1831-1893). Πιο συγκεκριμένα, η προσοχή μου εστιάστηκε στην πολιτική αρθρογραφία του αναφορικά με το ακανθώδες ζήτημα των σχέσεων Ελλήνων και Σλάβων (κυρίως Ρώσων και Βουλγάρων) κατά την κρίσιμη περίοδο των εκκλησιαστικών ερίδων που κατέληξαν στην αντικανονική ανακήρυξη της βουλγαρικής Εξαρχίας.






